Odzyskanie pieniędzy z prywatnej pożyczki przekazanej przelewem na telefon bez pisemnej umowy

Dzień dobry. 1. Zawarta przez Panią czynność stanowi umowę pożyczki (art. 720 Kodeksu cywilnego). Do jej zawarcia nie jest wymagana forma aktu notarialnego ani papierowego – potwierdzenia przelewów na numer telefonu oraz korespondencja z komunikatorów stanowią zachowanie formy dokumentowej (art. 77² k.c.) i mogą być pełnowartościowym dowodem w sądzie. Dłużnikiem pozostaje wyłącznie osoba, która otrzymała środki. Osoba trzecia (matka dłużnika) nie ponosi żadnej odpowiedzialności za cudze zobowiązania, chyba że udzieliła pisemnego poręczenia. Wszelkie wiadomości od pożyczkobiorcy należy zabezpieczyć w formie zrzutów ekranu, ponieważ pośrednio stanowią one tzw. niewłaściwe uznanie długu, co uniemożliwia mu wyparcie się zawarcia pożyczki przed sądem. 2. Pierwszym krokiem jest wystosowanie oficjalnego przedsądowego wezwania do zapłaty. Jeżeli przy przekazywaniu pieniędzy nie określiła Pani sztywnego terminu ich zwrotu, pismo to musi zawierać również formalne wypowiedzenie umowy pożyczki. Zgodnie z art. 723 k.c. w przypadku braku oznaczenia terminu dłużnik obowiązany jest zwrócić pożyczkę w ciągu 6 tygodni po wypowiedzeniu (jeśli termin zwrotu był umówiony i minął, wyznacza się krótszy termin, np. 7 dni). Wezwanie należy wysłać listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres zamieszkania dłużnika, pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową. 3. W razie braku zapłaty po upływie zakreślonego terminu można złożyć pozew o zapłatę do e-Sądu w Lublinie w ramach Elektronicznego Postępowania Upominawczego (EPU). Procedura ta odbywa się w pełni przez internet, wiąże się z opłatą sądową (1,25% wartości długu) i pozwala na szybkie uzyskanie nakazu zapłaty. Prawomocny nakaz stanowi tytuł wykonawczy, który kieruje się bezpośrednio do komornika w celu zajęcia wynagrodzenia, konta bankowego lub innych składników majątku dłużnika. Wulgarne wiadomości, poza walorem dowodowym w procesie o zwrot długu, mogą stanowić także podstawę do prywatnego aktu oskarżenia o zniewagę (art. 216 Kodeksu karnego) lub zgłoszenia złośliwego niepokojenia (art. 107 Kodeksu wykroczeń). Pozdrawiam. Adw. Tomasz R. Weigt, tel. 601-225-208