Fałszywe oskarżenie o przywłaszczenie telefonu i znęcanie się nad rodziną.

Rozumiem powagę sytuacji. Za przywłaszczenie mienia grozi do 3 lat pozbawienia wolności, za znęcanie się nawet do 5 lat. Posiadane dokumenty są kluczowe w udowodnieniu bezpodstawności zarzutów i ukazaniu prawdziwej natury konfliktu. Skuteczna obrona wymaga przedstawienia dowodów, które podważą wiarygodność oskarżeń. Jeżeli sprawa jest w Małopolsce zapraszam do kontaktu. Z poważaniem : adw Janusz Sawicki janusz.sawicki@adwokatura.pl

Dzień dobry. 1. Za przestępstwo znęcania się fizycznego lub psychicznego (art. 207 § 1 Kodeksu karnego) grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Z kolei za przywłaszczenie rzeczy ruchomej (art. 284 § 1 k.k.) grozi grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3. Należy jednak zaznaczyć, że w przypadku telefonu ważna jest jego wartość rynkowa – jeżeli nie przekracza ona kwoty 800 zł, czyn ten w ogóle nie stanowi przestępstwa, lecz wykroczenie z art. 119 Kodeksu wykroczeń. Nawet w przypadku uznania winy, u osób dotychczas niekaranych orzeka się przede wszystkim kary wolnościowe, warunkowe zawieszenie wykonania kary lub warunkowe umorzenie postępowania; bezwzględne pozbawienie wolności grozi w praktyce sprawcom drastycznej, powtarzającej się i jednoznacznie udowodnionej przemocy. 2. Głównym kierunkiem obrony przed zarzutem znęcania się może być wykazanie, że sytuacja w domu stanowi obustronny, wieloletni konflikt rodzinny, a nie przestępstwo z art. 207 k.k. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego istota znęcania się polega na jednostronnym zadawaniu cierpień osobie bezradnej lub od sprawcy zależnej. Wzajemne kłótnie, równorzędna wymiana złośliwości, spory majątkowe czy obustronne awantury wykluczają przypisanie tego przestępstwa. Posiadana przez Pana dokumentacja zachowań matki z przeszłości (wiadomości, nagrania, interwencje, dokumenty urzędowe) będzie koronnym dowodem na to, że zawiadomienie jest w istocie próbą odwetu lub manipulacji procesowej, a nie relacją kata i ofiary. 3. W odniesieniu do telefonu obrona może opierać się na wykazaniu braku zamiaru przywłaszczenia (animus rem sibi habendi). Przywłaszczenie zachodzi wyłącznie wtedy, gdy sprawca zabiera rzecz w celu włączenia jej na stałe do swojego majątku i postępowania z nią jak właściciel. Zabranie telefonu w pośpiechu, przez pomyłkę czy na krótki czas bez zamiaru jego zatrzymania nie stanowi przestępstwa. Na tym etapie rekomenduję złożenie formalnego wniosku o umożliwienie zaznajomienia się z aktami dochodzenia i sporządzenie fotokopii (art. 156 § 5 Kodeksu postępowania karnego). Do czasu dokładnego poznania zeznań matki i siostry najbezpieczniej jest skorzystać z prawa do odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania (art. 175 § 1 k.p.k.), a swoje stanowisko i dowody przedstawić dopiero po zapoznaniu się z materiałem dowodowym policji. Jeśli zastosowano wobec Pana środki zapobiegawcze (np. dozór policji, zakaz zbliżania się lub nakaz opuszczenia lokalu), przysługuje na nie zażalenie do sądu w zawitym terminie 7 dni. Pozdrawiam. Adw. Tomasz R. Weigt, tel. 601-225-208.