Rodzinne awantury zgłoszone do MOPS. Sprawa sądowa, utrata zasiłku i przymusowe leczenie.

Dzień dobry. 1. Samo wszczynanie awantur domowych i kłótnie rodzinne nie stanowią podstawy do odebrania zasiłku stałego z pomocy społecznej. Zasiłek stały (art. 37 ustawy o pomocy społecznej) jest świadczeniem obligatoryjnym przysługującym z tytułu całkowitej niezdolności do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności przy spełnieniu kryterium dochodowego. Ograniczenie lub uchylenie prawa do świadczenia może nastąpić jedynie w ściśle określonych sytuacjach, takich jak marnotrawienie środków, celowe niszczenie mienia bądź całkowity brak współpracy z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej (art. 11 ustawy o pomocy społecznej). 2. Zgłoszenie sąsiadów do ośrodka pomocy społecznej zazwyczaj skutkuje wszczęciem procedury „Niebieskiej Karty”, która jest procedurą administracyjno-pomocową i może być prowadzona z urzędu, nawet bez zgody samych członków rodziny. Jeżeli chodzi o postępowanie karne, przestępstwo fizycznego lub psychicznego znęcania się nad osobą najbliższą (art. 207 Kodeksu karnego) jest ścigane z urzędu, co formalnie uprawnia Policję i Prokuraturę do prowadzenia czynności wbrew woli rodziców. Zgodnie jednak z orzecznictwem Sądu Najwyższego warunkiem bytu przestępstwa znęcania się jest wyraźna asymetria i przewaga sprawcy nad ofiarą – sytuacje, w których dochodzi do wzajemnych kłótni, obopólnego znieważania się i pretensji, nie stanowią znęcania. Za krzyki słyszalne poza budynkiem, naruszające spokój osób postronnych, siostrze grozi co najwyżej odpowiedzialność za wykroczenie z art. 51 Kodeksu wykroczeń (zakłócenie spokoju lub porządku publicznego), zagrożone karą grzywny lub nagany. 3. Nie ma również żadnych podstaw prawnych do tego, aby sąsiedzi doprowadzili do umieszczenia siostry w szpitalu psychiatrycznym bez jej zgody. Zgodnie z ustawą o ochronie zdrowia psychicznego przymusowa hospitalizacja może nastąpić wyłącznie w dwóch przypadkach: w trybie nagłym (art. 23), gdy zachowanie osoby wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych zagraża ona bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, bądź w trybie wnioskowym (art. 29) wyłącznie na mocy prawomocnego postanowienia sądu opiekuńczego. Sąsiadka nie posiada legitymacji prawnej do złożenia takiego wniosku – uprawnienie to przysługuje wyłącznie najbliższej rodzinie lub organowi pomocy społecznej. Pozdrawiam. Adw. Tomasz R. Weigt, tel. 601-225-208