Nagranie rozmowy z sąsiadką jako dowód w sprawie o zasiedzenie służebności drogi.

Dzień dobry, nazywam się Arkadiusz Malak, jestem adwokatem. Dziękuję za złożone zapytanie. Najkrócej: nagranie można zgłosić sądowi jako dowód, ale nie ma gwarancji, że zostanie dopuszczone, a jego treść może zaszkodzić Pani wnioskowi. Wynik zależy od okoliczności. 1. Nagranie jako dowód. Sprawa o stwierdzenie zasiedzenia toczy się w postępowaniu nieprocesowym, w którym przepisy o procesie stosuje się odpowiednio (art. 13 § 2 k.p.c.). Dowód z nagrania dźwięku sąd przeprowadza według art. 308 k.p.c., a w jego wniosku trzeba wskazać fakty, które ma wykazać (art. 235¹ k.p.c.). Sąd może pominąć dowód nieprzydatny (art. 235² § 1 pkt 3), a wiarygodność ocenia według własnego przekonania (art. 233 § 1). Co do nagrań wykonanych bez wiedzy rozmówcy nie ma jednolitej reguły: w jednej ze spraw Sąd Najwyższy pozostawił tę kwestię nierozstrzygniętą (wyrok z 30.01.2014 r., IV CSK 257/13). Warto zachować oryginalny plik, sporządzić transkrypcję i opisać datę oraz uczestników rozmowy. 2. Odpowiedzialność karna. Art. 267 § 3 k.k. penalizuje posługiwanie się urządzeniem podsłuchowym w celu uzyskania informacji, do której sprawca nie jest uprawniony. Uczestnik rozmowy, który sam ją nagrywa, jest adresatem wypowiedzi, więc co do zasady przyjmuje się, że znamion tego przestępstwa nie wyczerpuje. Inaczej jest przy nagrywaniu rozmów, w których Pani nie uczestniczy. Bezpieczniejsze jest uprzedzenie rozmówczyni o nagrywaniu. 3. Krąg odbiorców. Pokazanie nagrania wyłącznie sądowi oraz drugiemu właścicielowi ogranicza ryzyko. Nie należy go publikować ani przekazywać osobom trzecim (por. art. 267 § 4 k.k.). 4. Dobra osobiste. Sąsiadka mogłaby wnieść powództwo na podstawie art. 23 i 24 k.c.; rozstrzygałoby się, czy doszło do naruszenia dobra osobistego (np. prywatności) i czy działanie było bezprawne (art. 24 § 1). Można żądać zaniechania, usunięcia skutków, a także zadośćuczynienia (art. 448 k.c.). Użycie nagrania tylko jako dowodu we własnej sprawie przemawia przeciwko bezprawności, lecz ocenia to sąd i wyniku nie można zagwarantować. 5. Treść nagrania. Służebność drogi nabywa się przez zasiedzenie po nieprzerwanym posiadaniu, czyli faktycznym korzystaniu z drogi w zakresie odpowiadającym służebności (art. 292 i 352 § 1 k.c.), przez 20 lat albo 30 lat, gdy posiadanie uzyskano w złej wierze (art. 172 § 1–2 w zw. z art. 292). Wypowiedź o „współkorzystaniu” z drogi sąsiadki albo o korzystaniu za jej zgodą może przemawiać przeciwko zasiedzeniu, natomiast potwierdzenie wieloletniego korzystania może pomóc. Treść nagrania należy więc przeanalizować przed złożeniem. 6. Zwlekanie z ugodą. Warto wezwać sąsiadkę na piśmie do przedstawienia warunków w wyznaczonym terminie i zachować potwierdzenie. Mediacja jest dobrowolna i możliwa także w toku sprawy za zgodą stron (art. 183¹ § 1 i 4 k.p.c.). Ugoda nie „uzgodni” samego zasiedzenia, które następuje z mocy prawa, a sąd je tylko stwierdza. Strony mogą natomiast umownie ustanowić służebność; wymaga to oświadczenia właściciela w formie aktu notarialnego (art. 245 § 2 k.c.) i zmieniałoby sytuację w sprawie. Niezależnie od tego należy gromadzić dowody posiadania, np. zdjęcia, dokumenty i zeznania świadków. Zapraszam do zapoznania się z ofertą mojej kancelarii oraz do kontaktu w tej sprawie: www.adwokat-malak.com www.adwokatmalak.com.pl https://www.facebook.com/adwokatmalak/ tel. 506-389-613 arkadiuszmalak@poczta.onet.pl Z wyrazami szacunku adw. Arkadiusz Malak